TaLgY

ศศิกานต์ (เอ๊ะ!) วันนี้ัวันวาเลนไทน์แล้วนะ <--ขอความกรุณา ไว้อาลัยแด่มุข1วินาที

 

ปกติทุกๆปีวันนี้จะเป็นวันที่เราแอบดี้ด้าเป็นพิเศษ ตอนเช้าแทบไม่ต้องกินข้าวเช้ากันเลย

เพราะเพื่อนๆจะเอาช็อกโกแลตมาให้กัน

จะเป็นวันที่คิดว่า มีใครจะให้อะไรเรามั้ยนะ

 

 

แต่พอขึ้นมหาลัยแล้ว วันนี้... เอ่อ

 

งาน งาน งาน งานเยอะมาก CBC

(ใครที่ยังไม่รู้ว่าCBCคืออะไร มันเป็นงานหนึ่งของวิชาBiochem

ย่อมาจากClinico-Biochemical Transference

เป็นวิชาที่จะอธิบายกลไกการเกิดโรคด้วยBiochemอย่างง่ายๆ หรือเรื่องอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับBiochemที่เราสนใจ

เราทำเรื่องDiabetic Ketoacidosisแหละ เป็นภาวะฉุกเฉินในคนไข้โรคเบาหวาน ไว้จะมาขยายความ)

 

โอ้แม่เจ้า เที่ยงคืนแล้วยังนั่งอ่านมันอยู่เลย

 

 

คงบวกกับเพราะปีนี้โตขึ้น

(และไม่มีครายย<<อันนี้แหละประเด็น)

ก็เห็นว่าตอนนี้ก็รักพ่อแม่ทุกวันก็เลยเฉยๆกับวันนี้ไปเลย

 

 

 

วันวาเลนไทน์--แล้วยังไงอะ

 

(จริงๆลืมซะสนิทเลย ถ้าไม่ติดว่าเปิดทีวีไว้ --อ้อ!วันนี้หรอ วันวาเลนไทน์)

 

 

ตี4แล้ว ยังอ่านชีทอยู่เลย

 

ทำไมมันเข้าใจยากหยั่งนี้นะ

 

โอ้ย! ง่วง

 

 

ใครก็ไม่รู้ ส่งsmsมาตอนเที่ยงคืน --ขอบคุณในน้ำใจไมตรี แต่ว่า... เป็นใครล่ะ

เหอๆๆ ด้วยความมารยาทดีจัด ก็เลยส่งตอบไป

ใครไม่รู้ แต๋ก็ขอบคุณ ทำให้รู้ว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์

 

 

นอน3ชม.เองง่ะ ง่วงมาก แต่ต้องไปเรียนเพราะมีquizโดดไม่ได้

 

ไอ้จะให้นอนต่อก็นอนไม่หลับ

 

 

ตริ๊งๆ เสียงsmsดัง เพื่อนส่งsmsมา

 

มาจากน้องชายสุดที่เลิฟของเรานี่เอง--ขอบคุณพลมากๆเลย

เป็นคนแรกที่ทำให้เรารู้สึกดีกับวันวาเลนไทน์จริงๆ(ปกติเฉยๆ)

รักนะ จุ๊ฟๆ

 

 

และก็ เพื่อนสนิทก็ส่งsmsมาอีก

 

เจ๊-ส่งมาหวานซ้า.. แต่ขี้เกียจพิมพ์มันยาว

น้ำ-รักแกตลอดมาและตลอดไป

 

ด้วยความคันไม้คันมือ เลยกะจะตอบ"เพื่อน...กูรักมึงว่ะ"

 

แต่กลัวจะออกYเกินไป เลยเปลี่ยนคำให้ดูไม่ติดเรท เหอๆ

เพื่อนที่คณะก็ส่งมาน้า เจ๊หมวย

พี่รหัสเก๊าะส่งมา

 

ตอนเย็นไปหาอาจารย์ อาจารย์ใจดีมากๆเลย

 

ขนาดเลิกเวลาทำงานแล้วยังอยู่ให้ปรึกษาถึงเกือบทุ่ม(เวลาที่เรากลับก่อน) ไม่รู้ว่าอาจารย์อยู่ถึงเมื่อใหร่

 (มารู้ทีหลังว่าอาจารย์อยู่ให้เกือบ4ทุ่มแน่ะ)

 

ซึ้งใจอาจารย์จริงๆ อาจารย์ใจดีมากๆเลย

 

ไว้เลี้ยงหนม ดีมั้ยเนี่ย

 

 

ตอนเย็นพ่อกะแม่ก็โทรมาHappy Valentine

ดีจัง รักป๊าม๊ามากเลย

 

(ความจริงหนูก็เฉยๆนะกะวันนี้ แต่โทรก็ได้ค่ะ หุๆ)

 

 

ว้าว รู้สึกได้ความรักครบเลยเนาะ(เว้นแบบแฟน เพราะไม่มี เหอๆ)

 

วันนี้ เป็นวันเกิดพี่รหัสปี2กับปี5ด้วย

เค้าไปซื้อเค้กเอง อร่อยมั่กๆ ซื้อที่บ้านมอ

 

ทางรถวิ่งไปร้านแคบมาก แต่เค้กอร่อย(เป็นตรรกะวิตถารเหมือนในblog คุณart รึเปล่าคะเนี่ย)

 

เสร็จแล้วก็กินเค้กกัน

 

คุยกะพี่รหัส

 

ไปๆมาๆ พี่รหัสปี5บอกว่า

 

 

มีเคสน้องคนนึงมีไข้สูง(พี่เค้าพูดด้วยtechnical termทำนองว่าน้องมีต่อมน้ำเหลืองอักเสบมั้ง<<ไม่รู้อะ ยังไม่ได้เรียน)

 

แล้วพี่ปี5ที่อยู่wardนั้นก็ขอดูกันใหญ่เลย เพราะไม่เคยเห็น

 

อาจารย์ก็ดู แล้วก็คุยอยู่กับน้องอย่างชิว

 

 

เสร็จแล้ว... ทำไมล่ะ

 

มีพี่พยาบาลคนนึงแต่งตัวมาแบบเสื้อคลุมมิดชิดมาก สวมหน้ากากกันเชื้อN76รึเปล่า ไม่แน่ใจ มันคืออะไร

คงกันไวรัสมั้ง แล้วบอกกับพวกพี่รหัสว่า

 

"ออกไปให้หมด ยังคุยอะไรกันอยู่ ปิดประตูด้วย อย่าให้อากาศออกไป"

 

สรุป สรุป ยังไงล่ะท่าน

 

เด็กคนนี้ ไปเล่นก๊ะไก่มา แล้วก็กินไก่ (อารมณ์สงสัยไข้หวัดนก)

 

 

ป๊าดดดดด! ทำยังไงดีล่ะท่าน

 

อาจารย์ก็เลยให้ใส่maskขอชื่อขอเบอร์คนที่อยู่ตรงนั้นไว้ เผื่อน้องเค้าเป็นอะไรจะได้โทรตามได้

 

 

โอ้โห! ทุกคนที่ไปhappก็อึ้งสิำครับท่าน

 

แล้วพี่รหัสปี5เค้าก็ไอ พี่พยาบาลเมื่อกี้หันขวับเลย บอก

"น้องไม่สบายอยู่แล้วใช่มั้ย"(เข้าขั้นหวาดระแวงเลยนะนั่น)

 

พี่รหัสปี5เค้ายังบอกอีกแน่ะ ว่าที่เป่าเทียนเค้กเมื่อกี้ ถ้าจะติดก็ติดแล้ว

 

ฟังแล้วเครียดเลยครับพี่น้อง

 

แต่ไม่ต้องซีเรียสมากหรอก เพราะมันไม่ได้ติดง่ายอย่างนั้น เหอๆ

 

ว้าว.. วันวาเลนไทน์ของเค้าก็จบด้วยประการฉะนี้