เนื่องจากตัวฉันเองเรียนอยู่ในสายวิทยศาสตร์สุขภาพซึ่งต้องเรียนวิชาGross Anatomyที่ศึกษาลักษณะทางกายภาพของมนุษย์โดยศึกษาจากร่างอ.ใหญ่

จึงได้มีงานพระราชทานเพลิงศพอ.ใหญ่ที่จัดทุกปีโดยได้มีการเดินรับบริจาคเพื่อแสดงถึงความกตัญญููต่ออ.ใหญ่

 

ทางชั้นปีก็ได้จัดวันให้เดินรับบริจาคโดยแบ่งกลุ่มที่ทำแลป

กลุ่มของฉันก็ได้เดินรับบริจาคสี่ชั่วโมง 

ฉันก็เพิ่งรู้มาว่าก่อนที่จะไปบริจาคงานใหนต้องทำหนังสืออนุญาตก่อนด้วยค่ะ

แล้วก็ไปตามจุดที่่กำหนดให้เดินรับบริจาค

ระหว่างทางก็เล็งร้านที่จะไปซื้อของต่อด้วย กะเดินเสร็จแล้วก็กินต่อเลย555

ตอนแรกทุกคนก็ยังเขินๆอยู่

แต่ด้วยความสามารถพิเศษของเพื่อนฉันค่ะ eye contactใช้ได้ผลเสมอ

เนื่องจากยังไม่ค่ำคนก็เลยยังไม่เยอะ มีคนนึกว่าพวกฉันหาเงินไปทำค่ายด้วยเพราะเห็นใส่เสื้อกันหนาว

บอก "หนูมาทำค่ายอะไรหรอลูก"คิดแล้วก็ขำ

กันการเข้าใจผิด ก็เลยถอดเสื้อกันหนาวออก เห้อ ดูดีมีสกุลขึ้นเยอะ

เนื่องจากมารับบริจาคหลายวันก็มีคนบ่นๆเหมือนกันว่ามาอีกแล้วนะหนู

พอมีคนมาบริจาคก็ดีใจสุดๆเลยค่ะ

 

และก็เจอคนแปลกๆด้วย แบบไม่บริจาค(ก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะคะ งานนี้แล้วแต่ศรัทธาจริงๆ

คือเพื่อนบอกไว้เลยว่าอย่าตื้อ อย่าบังหน้าร้าน ใครอยากให้ก็ให้)

แล้วยังมาว่าอีก เจออย่างนี้อีกคนเหมือนกันค่ะ เป็นป้าผู้หญิง เดินมาแล้วก็พูดทำนองว่า

"บริจาคร่างกายน่ะมีมั้ย"(ทำนองว่ามารับบริจาคเงิน แต่ว่าตัวเองได้ทำอะไรแล้วหรือยัง บริจาคร่างกายแล้วหรือ

ยัง) คือถ้าอยู่ตรงนั้นจะรู้ว่าเค้าไม่ได้ถามหาที่บริจาคร่างกาย หรือเค้าจะบริจาคร่างกายน่ะค่ะ

ก็แปลกๆดี แต่เพื่อนเค้าก็บอกว่าจริงๆน่ะ เรายังไม่เคยเป็นเค้า เราอาจจะยังไม่เข้าใจอะไรก็ได้ 

เค้าคงอาจจะเจออะไรที่ไม่ดีมาก่อน เราไม่รู้ก็อย่าไปโกรธเขาเลย โอ้วช่างเป็นคนดีจังเลย เห็นด้วยเหมือนกันค่ะ

แต่ตอนนั้นความโมโหเข้าแทรก มันปรี๊ดด กระแสบาปดึงรั้งไว้ โกรธหนอ โกรธหนอ(ข้าน้อยผิดไปแล้วว)

คิดแต่ว่าแต่ละกลุ่มบริจาคกันหกคน ออกกันคนละนิดคนละหน่อยแล้วกลับไปเดินเที่ยวเล่น ซื้อของที่อยากซื้อยอดก็เท่ากับพวกเรามารอรับบริจาคพวกคุณสี่ชม.แล้วล่ะ(คือ ไม่ได้เชิงว่ามีตังอะไรอย่างนี้นะคะ

คือที่พวกเรามาบริจาคเพราะอยากให้คนที่เดินผ่านน่ะได้บุญด้วย ไม่ใช่ว่าเก็บบุญไว้กะตัวเองคนเดียว สักแต่ว่าขี้เกียจอยากเร็วแล้วกลับ)

 

เวลาเห็นคนทำบุญแล้วรู้สึกดีจริงๆนะคะ เห็นแต่ละคนพอฟังเราพูดแล้วควักกระเป๋า หยิบเงินใส่กล่อง รู้สึกดี

อย่างบอกไม่ถูก เหมือนยินดีที่เห็นคนทำบุญ เหมือนเรามีโอกาสให้คนอื่นได้ทำบุญ

แล้วเวลาพูดหลังที่คนทำบุญแล้วเช่น อนุโมทนา หรือ ขอให้สุขภาพดีก็รู้สึกดีเหมือนกันค่ะ

 

ยืนมาประมาณสี่ชม.ขาเดินกลับมานี่แทบกระเผลกเลย

คิดๆไปสี่ชั่วโมงนี่เท่าเวลาทำแลปกรอสเลยนะเนี่่ย เหนื่อยมาก

ไม่สงสัยเลยว่าเวลาทำแลปกรอสเสร็จกลับหอแทบจะไปนอนเลยทีเดียว

 

จากการเดินรับบริจาคครั้งนี้ทำให้ซาบซึ้งถึงพระคุณของอ.ใหญ่มากเลยค่ะ

(แปลกดี ตัวเองเดินเองเหนื่อยเอง แต่นึกถึงอ.ใหญ่)

ท่านเป็นผู้ที่เสียสละมาก เสียสละร่างกายให้เราได้ศึกษากัน

 

 

ก็ขออนุโมทนากับทุกท่านที่ทำบุญนะคะ และก็เขียนเอนทรี่นี้ไว้ให้คนที่อ่านได้อนุโมทนาบุญด้วย เหอๆ

เวลาทำสิ่งดีๆก็อยากเืผื่อแผ่น่ะค่ะ^^

 

 

มีความสุขในวันพ่อและในทุกๆวันนะคะ

 

 

 

ปล.รักพ่อค่ะ

ปล2.ดองมานาน จริงๆตัวเองเปิดมาก็ยังนึกไม่ออกว่าเขียนอะไรดี ก่อนหน้านี้ก็ดูไก่กาไม่ได้เรื่อง ก็ขออภัยด้วยค่าา

ปล3.มีเรื่องฮาค่ะ คือมีฝรั่งเดินมาด้วยแล้วเพื่อนนึกไม่ออกว่าจะพูดว่ายังไงเลยพูดไปว่าฮ้ายยยยย(สำเนียงแบบ

เพื่อนชาย(หรอ)พูดน่ะค่ะ )ฝรั่งเค้าก็ยิ้มๆแล้วเดินไป (เค้าจะรู้เรื่องกะแกมั้ยนั่น)

แล้วเพื่อนอีกคนก็บอกว่าLet's donate! เป็นไง555+

ปลสี่.พอมาอ่านเองแล้วรู้สึกว่ายาวมาก ขอบคุณคนที่(หลง)เข้ามาอ่านค่ะ(>/l\<)

 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์นะค้า^^

 

เรื่องของเวลา...

posted on 06 Feb 2008 01:28 by strawberrypin in article

วันนี้ได้ดูงานpresent วิชาภาษาอังกฤษของเพื่อนๆ

 

แล้วก็มีงานของเพื่อนคนนึง ทำเป็นเรื่องThe phantom of the opera

มี background music ที่เพื่อนเอามาใช้เพลงนึง

ฟังแล้วรู้สึกน่ากลัว

 

แล้วก็จับได้ว่า มันเป็นเสียงนาฬิกา

 

จุดนั้นเอง ก็ทำให้เราได้นึกถึงbackground music ที่น่ากลัวหลายๆเพลง

ซึ่งหลายเพลงนั้น มันเป็นเสียงนาฬิกา

 

เรากลัวเวลากันหรอ

 

ใช่ๆ แต่เราก็คงไม่ได้กลัวเวลาที่มันอยู่ของมันเฉยๆหรอกนะ

 

บางที่ เรากลัวช่วงเวลาที่เรามีความสุขจากเราไป

บางที เรากลัวช่วงเวลาที่เรามีความทุกข์ที่นานแสนนาน

และบางที เรากลัวช่วงเวลาที่เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างกำลังหยุดนิ่ง

 

และหลายคน กลัวช่วงเวลาคืนก่อนสอบมากที่สุด(รวมทั้งเราด้วย เหอๆๆ)

ถึงแม้เราจะกลัวเวลาขนาดใหน แต่มันก็ผ่านไปเรื่อยๆ ไม่เคยหยุดพักให้เรา

 

แม้...

 

เวลาทำให้เราแก่ขึ้น

เวลาทำให้เราสูญเสียใครบางคนหรือบางสิ่งไปอย่างไม่มีวันกลับ

เวลาทำให้เราทุกข์ใจมากกับการรอคอย และทำให้ทุกข์ใจมากกับช่วงเวลาที่กำลังจะสูญเสีย

 

แต่...

 

 

เวลาทำให้เราเรียนรู้มากขึ้น

เวลาทำให้เรามีประสพการณ์มากขึ้น

เวลาทำให้เราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เข้มแข็งขึ้น เพื่อที่จะยืนหยัดมีชีวิตต่อไปในโลกนี้ได้อย่างสมบูรณ์

แม้บางครั้ง มันจะดูโหดร้ายมาก

 

 

เพราะฉะนั้น ใช้เวลาทุกวินาทีของคุณให้คุ้มค่าดีกว่า

 

(ไม่ใช่ ใกล้สอบแล้วมานั่งเขียนblog เหอๆๆ)

 

 

 

ขออภัยในการเป็นมือใหม่หัดเขียน และมือใหม่ในblogนี้

 

 

edit @ 6 Feb 2008 01:53:19 by TaLgY